Hayat devam ediyor, ne kadar isin olursa olsun, ne kadar yorgun olursan ol, ne kadar canin bir sey yapmak istemese de... Bazi seyler var, yapilmasi gerek. En azindan benim yasadigim yerde boyle. Hayatimin 28 guzel yilini Istanbul'da yasadiktan sonra, Istanbul mu sevdigim adam mi diye sordum kendime. O sirada gokte Eros'u gormus olmam gerek ki, gozumu kapadim ve sevdigim adam dedim. Bir sehir insani mutlu etmeye yetse Istanbul'da yasayan herkes cok mutlu olurdu dedim, dogru da dedim amaaaa davulun sesi uzaktan hos gelirmis, iste onu bilemedim. Istabuldan 800 km uzakta beni nelerin bekledigini yasamadan nerden bilebilirdim? Su an kucuk bir sehirde yasiyorum. Oyle bir yer ki burasi; adetler, gelenekler gorenekler, aliskanliklar yuz yillardir degismiyor. Kimse de degismesini istemiyor, hatta degismemesi icin ellerinden geleni yapiyorlar. Yillardir ayni restoranlara gidip ayni yemekleri yiyorlar (haklarini yememek lazim ama Turkiye'nin en lezzetli mutfagina sahip yasadigim bu yer.) Ve bu durumun monotonlugunu fark eden tek kisi ben ve benim gibi disaridan gelen yabanci kisiler.
Dun pazar gunuydu, haftanin en sevdigim gunu. Ama maalesef ayni derecede sevmedigim insanlarla - daha dogrusu esimin ailesinin arkadaslari ile 3 saatlik bir oglen yemegi yemek zorunda kaldigim gundu (simdi tek derdin 3 saatlik yemek mi yani diyeceksiniz ama sorun bakalim ondan onceki 2 gun nasil gecti - ayni sekilde uzunn yemek davetlerinde). Geldik nerdeyse 30 yasina, burada hala cocuklar ailelerinin yemeklerine katilmak zorunda, yani bu yazili bir kural degil ama zaten yazisiz kurallar yazililardan daha gecerli degil mi? Hani kucukken bizi zorla misafirlige gotururdu ya ailelerimiz, biz de sikintidan patlardik, o yemek masasi muhabbetleri uzadikca uzardi, bizim uykumuz gelirdi hatta koltukta uyurduk. Iste bu durum burda hala devam ediyor. Isin ilginci, bu, herkese cok normal geliyor. Dun esime; annenin babanin arkadaslari ile gittigi yemege biz neden gitmek zorundayiz dedim, bana icime seytan girmis gibi bakti :). Ayrica bu insanlarla daha 2 hafta once beraber yemek yemistik zaten. Gecen sefer esimin babasi davet etmisti bu kisileri, bu sefer onlar bizi davet etti. Her 2 haftada bir iadei ziyaret yapiyoruz anlayacaginiz. Ne zaman son bulur bilemem, baslangici bizim portakalda vitamin oldugumuz gunlere dayaniyor...
Neyse dun cok sikici gecen 3 saatten sonra cok sukur kalktik yemekten, biz kalkalim demesek daha da oturuyorlardi yani. Hayir istiyorlarsa otursunlar kendi arkadaslariyla ama "bir yere beraber gidilirse beraber kalkilir" yazisiz kurali var burda, yoksa daha once duymamis miydiniz:)
Simdi bu satirlari yazinca cok mutsuz bir hayatim oldugunu dusunebilirsiniz.
Oyle degil aslinda, cok sukur gayet mutluyum. Gecinmek icin calismak zorunda degilim. Imkanlarimiz cercevesinde cok rahat bir hayatim var. Ozellikle Istanbul'da calisirken her sabah saat 6 da kalkip, 40 km yol gidip, her aksam da 2,5 saat donus yolu trafigi cektikten sonra, burada cennette oldugumu bile soyleyebilirim :) Ama iste bazi zamanlarda ozellikle sikici pazar gunu sofralarinda sagdan mi desem soldan mi desem yok yok her yerden geliyorlar bana. Bir tek bana geldikleri icin de herkes normal ben a-normal oluyorum.
Ve bu a-normalligimi de cok seviyorum :) Umarim esim de sevmeye devam eder :)
Herkese harika bir hafta olsun...
